Życie ma format klatki filmowej, dwadzieścia cztery na trzydzieści sześć milimetrów. Nie wierzysz? Rozejrzyj się dokoła. Popatrz na tych wszystkich śpieszących się ludzi. Każdą osobę widzisz tak krótko jak krótki jest czas potrzebny światłu pędzącego samochodu na wyrycie śladu na kliszy. Popatrz na ten ruch. Zmruż oczy, a zobaczysz nieskrępowany niczym taniec kolorowych świateł i jeśli tylko dobrze się zastanowisz, zrozmiesz, że w tym tańcu i Ty tańczysz. Zastanawiałeś się kiedyś dlaczego przez most idziesz tak szybko? Albo, dlaczego szybkim krokiem bezwiednie przemierzasz bulwar w te i spowrotem, i, zamiast się uspokoić, Twoje serce bije szybciej i szybciej? Ktoś Cię namawia, żeby zwolnić - na co czekasz? Warto jest zatrzymać się na chwilę i popatrzeć z boku na tętniące życiem miasto. Warto jest uchwycić moment, w którym kropla deszczu w ostatniej chwili swojego krótkiego życia staje się jednym z kałużą. Warto jest wstać tuż przed świtem i poczekać na pierwszy promień słońca. Potem nic już nie jest takie samo.

Każda upływająca sekunda jest inna. Patrzyłeś kiedyś jak płynie czas? Myślałeś, że płyniesz razem z nim? Nie? Popatrz przez minutę na zegar. Wiedziałeś, że czasem dziesięć sekund to prawie wieczność? Dziesięć sekund Twojego życia. Dziesięć sekund ekspozycji. Zrobiłeś zdjęcie? Nie. To dobrze, bo najlepsze zdjęcia powstają, gdy nie masz przy sobie aparatu. I dlatego warto żyć.