„Nie rób tego. Bądź grzeCZny!”. „Nie dotykaj. Bądź grzeCZny!”. „Nie wolno. Bądź grzecCZny!” GrzeCZny, grzeCZnie, grzeCZnym, grzeCZnie. STOP! Czy myśmy powariowali?

Czy nie są to słowa, które słyszałeś najczęściej jako mały chłopiec, mała dziewczynka? W domu, w szkole, w… kościele! „Nie rób tego. Bądź grzeCZny!”. „Nie dotykaj. Bądź grzeCZny!”. „Nie wolno. Bądź grzecCZny!”. Myślałeś, że może szkoła pozwoli ci odetchnąć. Tu następował jednak ciąg dalszy tej bajki: „Jasiu, nie rozmawiaj. Bądź grzeCZny”. „Nie wolno biegać po korytarzu. Bądź grzeCZny!”.
Pan Jezus bardzo kocha dzieci - mawiała Pani katechetka - po czym dodawała, że trzeba być grzeCZnym, bo Pan Jezus kocha grzeCZne dzieci. W kościele z ambony podczas kazania ksiądz machał palcem, mówiąc, że trzeba być grzeCZnym dzieckiem. Jakby to był warunek bycia dobrym chrześcijaninem! Bo ileż na każdym kroku moralizowania! A my nie chcemy słuchać morałów. Naturalnie się blokujesz, gdy je słyszysz - to normalne. Gdzie tu jest przekaz wiary? Czyż nie chodzi bowiem o to, byś miał wiarę, byś w każdej (też trudnej) sytuacji chciał słuchać Słowa Bożego, które rzuca światło na wydarzenia, byś zwracał się w cierpieniu/trudzie o pomoc do Ducha Świętego? A tu wokół rozbrzmiewa: „Bądź grzeCZny!”. „Jak będziesz grzeCZny, dostaniesz lizaka”- słyszy się w kolejce do kasy w supermarkecie.
GrzeCZny, grzeCZnie, grzeCZnym, grzeCZnie.
STOP!
Czy myśmy powariowali?
Zobacz, taki 20-letni Jasio pójdzie na studia albo nie, do szkoły średniej i co z nim będzie? Powiem ci - schizofrenii się nabawi! Chce bowiem jednego, tego, co mu wbijano do głowy całe dzieciństwo, a czyni zupełnie coś odwrotnego. Jak to ujął św. Paweł: „Nie rozumiem bowiem tego, co czynię, bo nie czynię tego, co chcę, ale to czego nienawidzę – to właśnie czynię[…] Jestem bowiem świadom, że we mnie, to jest w moim ciele, nie mieszka dobro; bo łatwo przychodzi mi chcieć tego, co dobre, ale wykonać - nie. Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę” (List do Rzymian 7, 15.18.19). Dlaczego? Bo jesteś grzesznikiem. Mówiąc językiem biblijnym, tam, gdzie spotka się dwóch grzeszników (nawet odkupionych), tam prędzej czy później dojdzie do spięcia!
I co? Gdzie się podziała owa”grzeczność”, którą podawano w dzieciństwie Jasiowi za przykazanie numer jeden? Nasz Jasiu żyje po to, by wszystkich ZADOWOLIĆ, bo przecież nie może nikomu problemu sprawić, czyż nie tak?
Zadowolenie, zadowolona, zadowolić!
Aż Jasiu sam zacznie siebie zadowalać, wchodząc w samozadowolenie, w samogwałt! A przecież Jasiu jest taki grzeczny. Nasz Jasiu nigdy…
Dajmy żyć naszemu Jasiowi, który mieszka we mnie i w tobie, a który chce i tęskni do tego, by być sobą! Pozwólmy mu popełniać błędy, doświadczać pomyłek. Pozwólmy mu być grzeSZnym! Nie zrozumcie mnie źle. Nie nakłaniam nikogo do grzechu. Proszę, byś po prostu zobaczył w sobie grzesznika. Masz do tego prawo. Prawdą jest, że nie jesteś grzeCZny, ale grzeSZny (bo jak ŚWIĘTY Paweł się do tego przyznał, to czemu nie ja?). A to jest dużo bardziej wspólnoto-twórcze, bo pojawiają się szansa na nawracanie, praktykowanie wybaczenia, jednania, szansa na miłość. Wtedy przychodzi ta wola/pragnienie, by nie popełniać tego konkretnego grzechu, bo widzisz, jak on niszczy, jakie niesie ze sobą konsekwencje.
Zatem, ODWAGII!