B.K.:
- Drogi Dymitrze Anatolijewiczu, to może jednak mały reset?
D.M.:
- Dobrze, drogi Bronisławie Zygmuntowiczu!
(wypijają”braterski sok”):
B.K.:
- Mówcie mi Bronio, Dymitrze Anatolijewiczu!
D.M.:
- A wy mi Dima!
(wciskają razem Ważny Guzik. Słychać głośne: bum, czyli odgłos wybuchającej Visagini na skutek ataku rakiet ziemia-ziemia)
B.K.:
- Uuu, miał być reset...
D.M.:
-... a wyszedł restart.
B.K. (w lekkim szoku):
- Ech Dima, chyba trzeba się (napełniając stakany”braterskim sokiem”, licząc na odprężenie napiętych stosunków trójstronnych z Litwą i Rosją) znowu zresetować...
(piją)
B.K.:
- A tak z innej beczki zapytam:”Dima” mówi się z akcentem na”di” czy na”ma”?
D.M.:
- Ech, Bronio... A mówi się”kaszalocie” czy”o piękna Dunko”?